جشن تولدی بی نظیر (قسمت دوم)

هو الجمیل

جوانک نیز ره توشه ی خود (مسواک و خمیر دندان) را بر دوش کشیده و راهی محل استقرار می شود!بلی محل استقرار یک مسجد است! مسجدی قدیمی و کم رونق!

جوانک و یاران مهربان و دیگر همسفران وارد می شوند! پس از استراحتی کوتاه هنگام صرف نهار می شود!سفره پهن می شود!

 زائرین مشغول تناول نعمت الهی می شوند!

ناگهان چشم جوانک به موجودی می افتد که از زیر پرده حایل بین خواهران و برادران در حال چوب زنی به زاغ سیاه زائرین می باشد!

آری موجودی کوچک زیبا و دوست داشتنی!

جوانک توجه یاران مهربان را به این شاهکار خداوندی جلب می کند: 

بچه ها اونجا رو!

_ یار مهربان شماره 3: ه ه ه این از کجا پیداش شد!

برای مشاهده ادامه مطلب روی …more کلیک کنید!

این دختر خادم مسجدِ فکر کنم! وقتی می آمدیم داخل من شناساییش کردم! 

نگاه ها به سمت این موجود دوست داشتنی معطوف می شود! ولی وجود این موجود به طول نمی انجامد! 

شکلک هایی که جوانک از خود بروز می دهد دخترک را با سرعت نور فراری می دهد!

پس از صرف نهار و استراحتی کوتاه هنگام عزیمت به حرم مطهّر فرا می رسد!

زائرین به سمت حرم حرکت می کنند! جوانک نیز قصد عزیمت دارد ولی توفیقی اجباری نصیب وی می گردد:

مسئول برگزاری اردو: آقا شما اگه می شه یه کمکی بدین یه دستی به سر و گوش این مسجد بکشیم! 

جوانک در حالی که اشتیاق زیادی برای زیارت دارد ولی به اجر حاصل از خدمت در مسجد می اندیشد!

و پس از راهنمایی سایر زائرین برای عزیمت به حرم مطهّر به محل استقرار باز می گردد تا در امر خدمت در مسجد سهیم شود!

جاروی برقی روشن می شود جوانک و یار مهربان شماره 1 شروع به مَکِش بقایای به جای مانده از ناهار به داخل کیسه ی جاروی برقی می نمایند!

بجز جوانک و 3 یار مهربانش 2 موجود دیگر در موقعیت اعلام وجود می کنند! اولی زائر شماره ی 1 و دیگری همان موجود دوست داشتنی است که ساعاتی پیش با مشاهده ی حرکات ناموزون جوانک با سرعتی برابر با سرعت نور موقعیت خود را تغییر داده و فرار را بر قرار ترجیح داد!

جوانک در ذهن به تحلیل شخصیت این دو موجود می پردازد!

 اولی: به ظاهر جوانی مغرور و غیر قابل نفوذ می آید! ولی جوانک از پس ایجاد ارتباطی نیکو با وی بر خواهد آمد!

دومی: در نگاه اوّل دخترکی خجالتی و فراری از جمع می رسد! نگاه معصوم او هر قلبی را شیفته خود می کند!

 یار مهربان شماره 2 با اصرار جارو را از جوانک می رباید تا در امر مکش زباله ها سهیم شود!

در فرصت پیشامده جوانک به سمت دخترک می رود، تا سرّ این نگاه معصوم را درک کند! ظاهراً دخترک تصمیم بر ایجاد ارتباط و ایراد سخن ندارد:

 سلام

_ سکوت…خوبی دختر خوب!؟

_ سکوت …  

ناگهان توجه جوانک به دفتر نقاشی ای که در دستان دخترک است جلب می شود! آری تنها راه به حرف آوردن این موجود همین است! 

بذار دفترت را ببینم!

 دخترک که گویا منتظر چنین درخواستی از طرف جوانک بوده است با کمال میل دفتر را در اختیار جوانک می گذارد!

جوانک که به یک موفقیت نسبی دست یافته با دقت به نقاشی ها نگاه می کند! 

وای چه نقاشی های قشنگی اینا همش کار خودته!؟

 دخترک به نشانه ی جواب مثبت با سر مبارک به پایین اشاره می کند!

جوانک سعی می کند او را به بیان جملاتی کوتاه ترغیب و تحریک کند! 

به به چه پسر قشنگی کشیدی!این چیه که بالای سرش کشیدی! 

بالاخره تلاش ها به ثمر می رسد! بلی دخترک لب به سخن می گشاید:

 _ این چتره گرفته بالای سرش که بارون نیاد!

ای ول بچه ها بالاخره حرف زد! 

توجه یاران مهربان و زائر شماره 1 به سمت جوانک و دخترک جلب می شود! 

جوانک کم کم در ذهن بر خجالتی بودن دخترک خط بطلان می کشد!

جوانک به نقد آثار هنری دخترک پرداخته و دخترک دفاعیه صادر می کند: 

 چرا بارون را صورتی رنگ کردی؟

_ خوب دوست دارم!

 نکته ای که در نقاشی های دخترک ذهن جوانک را به خود مشغول می کند فاقد دهان بودن شخصیت های نقاشی شده است!

زائر شماره 1 می گوید: این ها ریشه در شخصیت کودک دارد! شاید این کودک حرف های ناگفته ای در دل دارد! 

کودک آرام آرام با جوانک انس می گیرد! تا جایی که برای او قصه تعریف می کند! و شعر های کودکانه می خواند! کار نظافت مسجد به پایان می رسد! لحظه ی اذان نزدیک است! از دخترک دل می کنند با وی وداع می گویند تا برای نماز و زیارت آماده شده و راهی حرم مطهّر شوند!این مهم انجام می پذیرد و جوانک و همراهان به سوی حرم پرواز می کنند!

لحظه اذان نزدیک و نزدیک تر می شود! خطر سلب توفیق احساس می شود:

 بچه ها دیر شد پایه اید بدوییم!؟

_می دویم! زائرین مشتاق با سرعت 512 کیلو بایت بر ثانیه به سمت حرم روانه می شوند!

مسیر طولانی نیست! ولی در همین مسیر کوتاه جوانک با استفاده از روابط عمومی قوی (مخ زنی) زائر شماره 1 را به یار شماره 4 مبدّل می نماید.

به حرم مطهّر نزدیک می شوند! قدم ها شمرده می شود!

جوانک و یاران مهربان توقف می کنند!

سلام می دهند!به داخل حرم روانه می شود!

نماز اوّل به پایان رسیده!

خادمین راهنماییشان می کنند! پس از نماز جماعت به زیارت مشغول می شوند!

جوانک هنوز از پذیرفته شدنش اطمینان ندارد!

 از طرفی به کوله بار گناه خود می نگرد و از طرف دیگر خود را در قطعه ای از بهشت می بیند!

برای دخول از صاحبخانه اجازه می گیرد! این باری چیزی در قلبش به او می گوید:  برو داخل این خانواده خانواده ی فضل و کرمند به گناه هات نگاه نمی کنند! تو دعوت شدی! کسی رو بدون دعوت این جور جاها راه نمی دن! پس جوانک داخل شد!و…

 *** به دلیل شناسایی شخصیت حقیقی جوانک توسط برخی از خوانندگان و خودداری از عمل حرام ریا از روایت این قسمت از داستان معظوریم!***

 جوانک در این لحظات در جهانی دیگر است جهانی ماورای جهان مادّی برای او این لحظات لحظات حضور او در قطعه ای از بهشت است!آرامشی که در این لحظات بر وجودش حاکم است برای وی قابل تعویض یا مقایسه با هیچ لذت دیگری نیست!

آری گویی اینجا قطعه ای است از بهشت تا برای چشاندن طعم آرامش به زمینیان در دنیای خاکی فرود آمده! 

شب جمعه است! مراسم پر فیض دعای کمیل بن زیاد در صحن امام خمینی (ره) برقرار است!(با مدّاحی برادر میرداماد)

یاران مهربان پس از اتمام زیارت به جمع کمیل خوانان می پیوندند! ولی افسوس و صد افسوس که چیز زیادی از دعا باقی نمانده است! به همین مقدار اکتفا می شود!یار شماره 4 (زایر شماره یک) توسط مسئل برگزاری اردو احضار می شود! تا به یاری فعالان آشپزخانه بشتابد!

یار شماره 4 به جوانک پیشنهاد همکاری می دهد! جوانک قبول می کند و به همراه یار مهربان شماره 4 به محل استقرار باز می گردد! ولی به راستی قلب خود را در این صحن و سرای مقدّس جا می گذارد!

ظاهراً رهپویان آشپزخانه کثیرند! 

بچه ها ظاهراً خودتون از پس کارها بر میاین! اگه کاری داشتین صدام بزنین! من میرم داخل مسجد!

 پس از گذشت لحظاتی از ورود جوانک به مسجد دخترک ظهور می کند! مستقیم به سمت جوانک می آید!

دفتر نقاشی جدیدی در دستان اوست! 

 سلام دخمل گل!چطوری یا نه!؟

_ سلام!

بده ببینم دفترت را! وای چه نقاشی های قشنگی! تا رسیدن یاران مهربانِ، جوانک همچنان در جلسه نقد و بررسی آثار نقاشی یکی از نقاشان زبر دست و معاصر استان قم حضور فعال دارد! 

یاران مهربان سر می رسند! بساط شام فراهم می شود!

دخترک با جوانک انس گرفته است! مزّه پرانی های اطرافیان جوانک را از لغمه گرفتن برای کودک باز نمی دارد! در حین تناول وعده ی شام دخترک از خاطراتش برای جوانک می گوید!

 _ رفتم دکتر بهم آمپول زد!

وای آخه چرا؟ سرما خورده بودی!؟

_ نه! دکتر گفت که چون که غذا نمی خوری…

خوب این چه کاریه دخمل خوب! اگه غذا نخوری که بزرگ نمی شی! حالا این لغمه رو بگیر!

_ باشه میخورم!_راستی مامانم امروز واسم چیسپ خرید!

چیــــسپ یا چیپس!؟

و…

یار شماره 4 قصد دارد با کودک ارتباط برقرار کند:  

منم یه لغمه بهش بدم!

جوانک:باشه! 

ولی دخترک در حالی که به چشمان جوانک می نگرد لغمه را قبول نمی کند! اصرار هم بی فایده است!

فضا از صدای خنده شاهدان ماجرا پر می شود! 

بابا ای ول!خوشم اومد!

اینو میگن مرام! یاد بگیرید از بچه! 

ظاهراً دخترک تنها با جوانک اعتماد دارد!  

 ادامه دارد…  

دل نوشت:

بابا جون این بچه ها از ما بزرگترها هیچ چیزی نمی خوان الا یه جو توجه. فقط کافیه متوجه بشن کسی کا باهاش می حرفند داره واقعاً بهشون گوش میده! دلم براش تنگ شد! چه کوچووولوی خوش مزّه ای بود!   

شرمنده که طولانی شد!

می خواین بدونین ماجرای جوانک و دخترک به کجا می رسه!؟

هنوز مشخص نیست چرا اسم داستان اینه!؟

 خوب اگه قسمت بعدی را بخونید همه چیز دستگیرتون میشه! 

پس منتظر باشید!